5 juni 2007


Het is mei 2007. De winter is voorbij en het voorjaar heeft zich aangekondigd. Alles bloeit en groeit en komt tot leven, maar heel, heel diep verstopt voor ons is er ook iets aan het sterven. Het is mei 2007. Er zijn nu zoveel data in mei die voor de rest van ons leven geen groei en bloei meer zullen betekenen.

3 mei, 7 mei, 9 mei, 15 mei, 17 mei, 18 mei, 20 mei, 25 mei.  En heel, heel diep verstopt voor ons is er iets aan het sterven. Wat een rotmaand die maand mei.


Het is 15 mei. We zijn weer bij Papa en Mama thuis. Het is 15 mei en ik ben geen koele kikker. Maar Papa wilde zo graag dat ik de broers en zusters op de hoogte bracht van de uitslag. Hij had er gewoon de energie niet voor. Het is 15 mei. Hoe vertel je je broers en zusters wat de uitslag is. Het is 15 mei, ik zit op de loggia en ga bellen. Binnen gaat ook steeds de telefoon die Mama opneemt. Het is 15 mei, ik heb tranen en ongeloof aan de telefoon en ik moet doorbellen. Ik ben geen koele kikker, maar ik had Papa beloofd het te doen.


Het is 17 mei. Nu zet ik op de clan dat Papa opgenomen is in het ziekenhuis. Op dat moment nog gematigd positief.


Het is 18 mei. Wederom moet ik gaan bellen. Hoe moet ik het nu weer gaan vertellen aan de broers en zusters. Het is 18 mei. Ik ben geen koele kikker. Het is 18 mei, we moeten afscheid gaan nemen van Papa, het ziet er erg slecht uit. Zijn wil is er wel maar zijn hart zei ik kan niet meer.


Het is 19 mei, gematigd positief.


En dan is het 20 mei. De dag dat ik weer moet gaan bellen en hoe vertel je aan je broers en zusters dat het afscheid nu definitief is. Hoe kan je dat in hemelsnaam vertellen. De automatische piloot neemt het van mij over. Het is 20 mei; om 8 minuten over 7 sterft onze vader, opa en grootvader. Omringd door zijn dierbaren. Vechtend als een leeuw.

Quote: Doorzettingsvermogen en inzet kenmerkten zijn mooie leven. Tot iets op zijn pad kwam dat zelfs hem teveel was. Als een leeuw heeft hij gevochten, maar de korte en ongelijke strijd was niet te winnen. Ik ben geen koele kikker. Wederom gaat de automatische piloot werken. De laatste eer die ik aan onze Paps kon geven was hem netjes te kleden en naar huis te begeleiden. Waar Mama zoals ze zei de deur voor hem open zou doen. Voor de laatste keer, de deur voor hem open zou doen.


En dan is het ineens 25 mei. Dagen hebben wij afscheid van Papa kunnen nemen. Dagen die als een rare vreemde roes over ons heen kwamen. We zagen het wel, we wisten het wel, maar geloven, dat is er nog steeds niet bij. Het is 25 mei. Papa gaat naar zijn laatste rustplaats. Het is 25 mei, Papa zullen we nu nooit meer zien. Het is 25 mei, Papa heeft een begrafenis waar we met liefde op terug kunnen en zullen kijken. Het is 25 mei, als de wereld nu stil kon staan zou ik de wereld stil zetten om Papa voor altijd bij ons te houden. Het is 25 mei, het is gewoon zo.

Het is 26 mei, 27 mei, 28 mei en het gaat gewoon door.


Nu is het 5 juni. De dag waar Papa naar toeleefde, waar hij al zijn energie die hij had in stak. Nu is het 5 juni. Papa is er niet meer. Nu is het 5 juni, wij zullen er allemaal zijn voor Mama en voor elkaar. Nu is het 5 juni  we herdenken en gedenken en bedanken onze Paps voor alles wat hij voor ons betekend heeft en aan ons gegeven heeft. Nu is het 5 juni en NU?


Dag lieve Papa bedankt voor alles wat je ons gegeven hebt. Hoi, Lieve Mama jij bedankt voor alles wat je ons gegeven hebt en naar wij hopen nog heel lang zal geven. Dag lieve broers, zusters, aanhang, neven en nichten bedankt voor het mooie afscheid wat jullie aan onze Paps hebben gegeven. Hij zou trots op jullie zijn geweest.


Dag lieve Papa rust zacht en in vrede en tot Laterzzzzzzzzzzzzzz.


Maura



2 HANDENindex.leo_winnubst.html
 KAARTde_rouwkaart.html
BRIEFbrief_van_mijn_vader.html
LIEDhet_lied_van_jordy_en_soraya.html
WOORDENwoorden.html
E-MAILSe-mails.html
5 JUNI

En dan opeens is het 6 juni


De dag na de dag dat we eigenlijk groot feest gehad zouden hebben.
Want als je 60 jaar getrouwd bent dan heb je wel recht op een feestje.
De dag dat we normaal gesproken lekker hadden nagepraat over de dag van gister.

Alleen het heeft niet meer zo mogen zijn.
Helaas heb je ons net voor die tijd verlaten.
Je keek er zo naar uit naar dit feestje.
Je was al weer achter wat van onze verassingen gekomen.
Maar je beloofden ons dat je daarover niks tegen Mama zou zeggen.

2 weken en 2 dagen kwam je tekort.
WAAROM, ik snap het niet en ik zal het nooit snappen.
We zijn gisteren, op "jullie" dag, met z'n allen bij je graf geweest.
We hebben wat getuinierd om plaats te maken voor nieuwe bloemen.
Jordy en Soraya hebben "jouw" lied weer gezongen.

Verder was het een "weer een nieuwe" dag.
Maar niet zoals we ons dat hadden voorgesteld.
Weer een nieuwe dag, zoals er nog vele zullen komen.
En ook steeds meer het besef dat ik je nooit meer zal zien.
Nooit meer.

Gelukkig dat jullie op 12 februari voor de wet zijn getrouwd.
En dus de 60 jaar wel gehaald hebben.
Ook heel fijn is dat jullie op die dag in februari samen waren op een korte vakantie in Egypte.
Gelukkig hebben jullie samen nog van die dag genoten.

Ik had heel graag gister samen met jullie willen genieten.
Van wat eigenlijk een prachtige dag had moeten worden.
Maar het mocht niet zo zijn.

Rust zacht lieve Pap.

Celsa

xxx

In memoriam Jeroen

jeroen.html